1899-1900 சப்பானியா பஞ்சம் (Chappaniya famine): பசியும் நிவாரணத் தோல்விகளும் வரலாற்றில் எவ்வாறு பதிவாகின?
பருவமழை (monsoon) பொய்த்தபோது தொடங்கிய உணவுத் தட்டுப்பாடு, குடும்பங்களையும் கிராமப் பொருளாதாரத்தையும் சிதைத்த பேரழிவாக மாறியது. 1899-1900 காலகட்டத்தில் குஜராத் (Gujarat) உள்ளிட்ட பகுதிகளைத் தாக்கிய சப்பானியா பஞ்சம் (Chappaniya famine) குறித்த இலக்கியங்கள், பயணக் குறிப்புகள், அரசுப் பதிவுகள் ஆகியவை இந்த நெருக்கடியின் வெவ்வேறு முகங்களை வெளிப்படுத்துகின்றன. அவற்றில் உள்ள கடுமையான வாழ்க்கைச் சித்தரிப்புகளை, பாதிக்கப்பட்டவர்களின் கண்ணியத்தை மறுக்கும் தீர்ப்புகளாக அல்லாமல், அக்காலத்தின் துயரத்தைப் பதிவு செய்த எழுத்துகளாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
ஞானபீட விருது (Jnanpith Award) பெற்ற எழுத்தாளர் பன்னாலால் படேலின் (Pannalal Patel) மானவினி பவாய் (Manvini Bhavai) நாவல், காலு (Kalu) என்ற கற்பனைக் கதாபாத்திரத்தின் வழியாகப் பசியைச் சித்தரிக்கிறது. மழையை எதிர்பார்த்திருக்கும் விவசாய வாழ்க்கை, உணவுக்காக மக்கள் மேற்கொள்ளும் கடுமையான முயற்சிகள், உயிர்வாழ்வுக்கும் சுயமரியாதைக்கும் இடையேயான போராட்டம் ஆகியவை அதில் இடம்பெறுகின்றன. இவை நாவலின் காட்சிகள் என்பதால், ஒவ்வொன்றையும் தனித்தனியாக உறுதிப்படுத்தப்பட்ட வரலாற்றுச் சம்பவமாக எடுத்துக்கொள்ள முடியாது.
அந்நூலுக்கு முன்னுரை எழுதிய மனுபாய் பஞ்சோலி (Manubhai Pancholi), பசி குடும்ப உறவுகளையும் சமூகப் பாதுகாப்பையும் எவ்வாறு உடைத்தது என்பதை விவரிக்கிறார். உடை, உணவு, பாதுகாப்பு இல்லாமல் பெண்களும் குழந்தைகளும் துன்பப்பட்டதாகவும், சில பெண்கள் உயிர்வாழ்வதற்காகப் பாலியல் சுரண்டலுக்குத் தள்ளப்பட்டதாகவும் அவரது பதிவு கூறுகிறது. பெண்கள் கண்ணியத்தை இழந்ததாக அக்கால எழுத்துகளில் பயன்படுத்தப்பட்ட சொற்கள், அவர்களின் தவறைக் காட்டுவதல்ல; பாதுகாப்பற்ற நிலைக்கும் வறுமைக்கும் ஆளானவர்களை அன்றைய சமூகம் பார்த்த விதத்தையும் காட்டுகின்றன.
1899-இல் பல இடங்களில் மழை தவறியதால் அடுத்த ஆண்டில் உணவுத் தானியங்களுக்கும் கால்நடைத் தீவனத்துக்கும் கடுமையான பற்றாக்குறை ஏற்பட்டது. சிறு விவசாயிகள், நிலமற்ற கூலிகள், கைவினைத் தொழிலாளர்கள் அதிகம் பாதிக்கப்பட்டனர். உணவின்றி இலைகளையும் தாவரத் தண்டுகளையும் மக்கள் பயன்படுத்தியதாகப் பதிவுகள் கூறுகின்றன. தீவனம் இல்லாமல் கால்நடைகள் இறந்தது, குடும்பங்களின் எதிர்கால விவசாய வருமானத்தையும் அழித்தது.
வரலாற்றாசிரியர்கள் ஹரிபிரசாத் சாஸ்திரி (Hariprasad Shastri), பிரவீன் சந்திர பரிக் (Pravin Chandra Parikh) ஆகியோரின் நூல், இயற்கைப் பேரிடருடன் நிர்வாகக் கொள்கைகளும் துயரத்தை அதிகரித்ததாக விவரிக்கிறது. வறட்சியில் விவசாயிகளிடம் கட்டாயமாக வரி வசூலிக்கக் கூடாது என்ற பரிந்துரைகள் இருந்தபோதும் பம்பாய் நிர்வாகம் (Bombay administration) வேறு அணுகுமுறையைப் பின்பற்றியதாக அவர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர். நிலவரி (land revenue) வசூலில் நடந்த அத்துமீறல்கள் குறித்த தகவல்களைப் பொதுவெளியில் கொண்டுவர கஹான்தாஸ் பரேக் (Kahandas Parekh) முயன்றதாகவும் பதிவு உள்ளது. சட்ட மாற்றங்களுக்கு முன் மக்களின் கருத்தைக் கேட்க வேண்டும் என்ற பெரோஷா மேத்தாவின் (Pherozeshah Mehta) கோரிக்கை ஏற்கப்படாதபோது உறுப்பினர்கள் வெளிநடப்பு செய்தனர்.
பிரிட்டிஷ் அதிகாரி எஃப்.ஹெச்.எஸ். மெரிவெதர் (F.H.S. Merewether), நிவாரண முகாம்களில் (relief camps) பல மாதங்கள் இருந்தவர்களுக்குக்கூடப் போதிய உணவு கிடைக்கவில்லை என்று எழுதியுள்ளார். கடுமையாக மெலிந்த குழந்தைகளையும் பெரியவர்களையும் கண்டதாக அவரது பயணப் பதிவு தெரிவிக்கிறது. பத்திரிகையாளரும் பொருளாதார எழுத்தாளருமான வான் நாஷ் (Vaughan Nash), பசியுடன் காலரா (cholera) பரவலும் சேர்ந்ததால் நிலைமை மோசமானதாகப் பதிவுசெய்தார். ஆமதாபாத் (Ahmedabad), பரூச் (Bharuch), கேடா (Kheda), பஞ்சமஹால் (Panchmahal) பகுதிகளின் முகாம்களும் நோயால் பாதிக்கப்பட்டதாக அவர் கூறுகிறார்.
நிவாரண மையங்களும் உணவு விநியோகமும் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தாலும், உதவியின் அளவும் காலமும் தேவைக்குப் போதவில்லை என்பது பல எழுத்தாளர்களின் மதிப்பீடு. அச்யுத் யாக்னிக் (Achyut Yagnik), முகாம்கள் தாமதமாகத் திறக்கப்பட்டதையும் வரி வசூல் தொடர்ந்ததையும் விமர்சித்தார். சில செல்வந்த மத நிறுவனங்களின் வளங்கள் பசியால் வாடியோருக்குப் போதிய அளவில் பயன்படுத்தப்படவில்லை என்பதும் அவர் மேற்கோள் காட்டும் நினைவுக் குறிப்புகளின் குற்றச்சாட்டு. இதை எல்லா நிறுவனங்களுக்கும் பொருந்தும் உறுதிப்படுத்தப்பட்ட பொதுமுடிவாகக் கருத முடியாது. தொழிலதிபர்களும் தென்னாப்பிரிக்காவில் (South Africa) இருந்த குஜராத்தியர்களும் உதவிக்காக நிதி திரட்டினர்; காந்தியும் (Gandhi) அதில் பங்கேற்றார்.
உயிரிழப்புகள் குறித்த கணக்குகள் ஒரே மாதிரியாக இல்லை. 1901 அரசு பஞ்ச அறிக்கை (famine report), நேரடி பிரிட்டிஷ் ஆட்சிப் பகுதிகளில் சுமார் பத்து லட்சமும் சமஸ்தானங்களில் மேலும் பத்து லட்சமும் உயிரிழந்ததாகக் குறிப்பிடுகிறது. முதல் தொகையில் ஐந்தில் ஒரு பங்கு காலரா மரணங்கள் என அது கூறுகிறது. குஜராத் கலைக்களஞ்சியம் (Gujarat Vishwakosh) மேற்கோள் காட்டும் அரசுத் தரவுகளில் பம்பாய் மாகாணத்துக்கு மட்டும் 7,40,376 இறப்புகள் பதிவாகியுள்ளன. பிற உரைகளில் குறிப்பிடப்படும் 25 லட்சம் என்ற எண்ணிக்கை, இரண்டு பஞ்சங்களின் மொத்தத் தாக்கமாகக் கூறப்பட்டது என்பதால் அதை இந்த ஒரு பஞ்சத்தின் உறுதியான கணக்காகப் பயன்படுத்தக் கூடாது. அக்காலப் பதிவு வசதிகள் குறைவாக இருந்ததால் முழுமையான எண்ணிக்கை இன்னும் நிச்சயமற்றதாகவே உள்ளது.
