கற்பனை நண்பர்கள் (imaginary companions) குழந்தைகளின் தனிமைக்கான அடையாளமா? ஆய்வாளர்கள் விளக்கம்

குழந்தைகள் தமது கற்பனையில் நண்பர்களை உருவாக்கி அவர்களுடன் பேசுவதும் விளையாடுவதும், அவர்களுக்கு நிஜ வாழ்க்கையில் நண்பர்கள் இல்லை என்பதற்கான அடையாளம் அல்ல என்று உளவியல் ஆய்வாளர்கள் (psychology researchers) விளக்குகின்றனர். கற்பனை நண்பர்கள் (imaginary companions) சில குழந்தைகளின் விளையாட்டிலும் கதை சொல்லலிலும் இயல்பாக இடம்பெறுகின்றனர். இதனை மட்டும் வைத்து ஒரு குழந்தை தனிமையில் தவிக்கிறது என முடிவுசெய்யக் கூடாது என்பது அவர்களின் கருத்தாகும்.

அமெரிக்காவின் (United States) ஓரிகான் மாநிலப் பல்கலைக்கழக (Oregon State University) உளவியலாளர்களான நவோமி அகுயார் (Naomi Aguiar), மார்ஜோரி டெய்லர் (Marjorie Taylor) ஆகியோரின் ஆய்வுகள் இத்தகைய கற்பனைக் கதாபாத்திரங்கள் குறித்துப் பதிவு செய்துள்ளன. கற்பனை நண்பர்களைக் கொண்ட குழந்தைகளுக்கும் மற்றவர்களைப் போலவே பரஸ்பர நட்புறவுகள் இருக்கலாம் என்று அகுயார் (Aguiar) கூறுகிறார். சமூக உறவுகளில் ஈடுபடுவது மகிழ்ச்சியளிப்பதால் சில குழந்தைகள் இவ்வாறு விளையாடுவதாகவும் அவர் விளக்குகிறார்.

கதை சொல்லும் திறன், படைப்பாற்றல் (creativity), மனக்காட்சிகளை உருவாக்குதல் (mental imagery) போன்ற அம்சங்களுடன் இப்பழக்கம் தொடர்புடையதாக இருக்கலாம் எனச் சில ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. இத்தகைய தொடர்பு காணப்படுவது, கற்பனை நண்பரே அந்தத் திறன்களை நேரடியாக உருவாக்கினார் என்பதை நிரூபிப்பதல்ல. ஒவ்வொரு குழந்தையின் அனுபவமும் வேறுபடும். ஆகவே கற்பனை நண்பர் இருக்கிறார் என்ற ஒரே காரணத்தால் குழந்தையை அச்சுறுத்தவோ இழிவுபடுத்தவோ தேவையில்லை. குழந்தையின் மொத்த நடத்தை, உணர்வுகள் மற்றும் அன்றாட வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்வதே முக்கியமானது; இந்தப் பொதுவான விளக்கம் தனிநபர் மருத்துவ மதிப்பீட்டுக்கு (clinical assessment) மாற்றாகாது.