'வாடகைப் பேரன்': இந்தியாவில் (India) வளரும் மூத்தோர் துணைச் சேவை

புது தில்லி - S Budhiraja இன் இரு மகள்களும் அமெரிக்காவில் (America) வசிக்கின்றனர். இருந்தும், இந்தியத் (Indian) தலைநகரின் புறநகரில் உள்ள குர்கிராம் வணிக மாவட்டத்தில் அவரும் மனைவியும் சந்தைக்குச் செல்லும்போது, ஒரு இளைஞர் அவர்களுடன் நடக்கிறார்.

இந்திய (Indian) நகரங்களெங்கும், குடும்பங்கள் இயல்பாக எடுத்துக்கொண்டதை இப்போது விற்பனை செய்யும் சிறிய ஆனால் வளரும் எண்ணிக்கையிலான நிறுவனங்கள் உள்ளன: வயதான மனிதர்களைக் கவனித்துக்கொள்ள ஒருவர். அவர்களைக் கோயிலுக்கு அழைத்துச் செல்வது, வைத்தியசாலை வருகையின்போது அருகில் அமர்வது, சீட்டாடுவது, அல்லது வெறுமனே அவர்கள் பேசுவதைக் கேட்பது போன்றவை இப்பணிகளில் அடங்கும்.

சில நிறுவனங்கள் இப்பணியாளர்களை 'வாடகைப் பிள்ளைகள்' என்றும், வேறு சில 'வாடகைப் பேரன்' என்றும் அழைக்கின்றன.

உலகின் மிக அதிக மக்கள் தொகை கொண்ட நாடான இந்தியா (India) வேகமாக முதுமையடைகிறது.

2022 இல் 60 வயதுக்கு மேற்பட்டோர் மக்கள் தொகையில் 10.5 சதவீதம்; 2050 வாக்கில் இது கிட்டத்தட்ட இரட்டித்து 21 சதவீதமாகும் என ஐக்கிய நாடுகள் (United Nations) மக்கள் தொகை நிதியம் (UNFPA) மற்றும் சர்வதேச மக்கள் தொகை அறிவியல் நிறுவனத்தின் India Ageing Report 2023 கணிக்கிறது.

அதாவது சுமார் 347 மில்லியன் மூத்த இந்தியர்கள் (Indian) - உலகின் மூன்றாவது பெரிய மக்கள் தொகை நாடான அமெரிக்காவின் (America) மொத்த மக்கள் தொகைக்கு ஏறத்தாழச் சமமான எண்ணிக்கை - 2050 வாக்கில் சிறப்புப் பராமரிப்பைத் தேவைப்படுவர்.

பல இந்திய (Indian) startup நிறுவனங்கள் இவ்வாய்ப்பைக் காண்கின்றன; மூத்தோர் பராமரிப்புத் தொழிற்துறை சுமார் 7 பில்லியன் டொலர் என இந்திய (Indian) அரசு மதிப்பிடுகிறது.

சமூகப் பணியில் முதுகலைப் பட்டம் பெற்ற Raju, குர்கிராமிலுள்ள இப்படிப்பட்ட நிறுவனமொன்றில் பணியாற்றுகிறார்; கடந்த சில மாதங்களாக Budhiraja தம்பதியரைக் கவனித்து வருகிறார்.

"ஆரம்பத்திலிருந்தே அவரிடம் எனக்கு வசதியாக இருந்தது. அவர் என்னை 200 சதவீதம் புரிந்துகொள்கிறார் என உணர்கிறேன்" என 80 வயதுகளிலுள்ள Budhiraja கூறினார்.

Raju வும் அதே உணர்வை வெளிப்படுத்துகிறார். "இப்போது அவர் எனக்குக் குடும்பம். அத்தம்பதியர் என்னைத் தங்களது மாற்றுப் பிள்ளையாகவும், ஒரு சேவைத் துணையாளருக்கும் மேலானவராகவும் பார்க்கிறார்கள்" என்றார்.

கடந்த மாதங்களில் அப்பிணைப்பு ஆழமடைந்துள்ளது. Budhiraja அறுவை சிகிச்சைக்காக (surgery) அனுமதிக்கப்பட்டபோது, மருத்துவர்களையும் மருந்துகளையும் Raju கண்காணித்தார். தனது பணிநேரம் முடிந்த பின்னரும் கூட அவர்கள் நிலையறிய அழைப்பார்.

Raju வின் மேலதிகாரி Gaurav Mittal, பல வாடிக்கையாளர்கள் தங்கள் துணையாளர்களை உண்மையில் 'தங்கள் சொந்தப் பேரப்பிள்ளைகளைப் போலவே' நடத்துகிறார்கள் என்றார்.

மாதம் 10 மணி நேரச் சேவைக்கு மணிநேரத்திற்கு 450 ரூபாயும் ($5), 25 மணி நேரமெனில் 400 ரூபாயும் ($4.5) அவர் வசூலிக்கிறார். மொபைல் ரீசார்ஜ் (recharge) போல, பயன்படுத்தாத மணிநேரங்கள் அடுத்த மாதத்திற்கு மாற்றப்படுகின்றன.

ஆண்டொன்றுக்குச் சராசரி தனிநபர் வருமானம் சுமார் 220,000 ரூபா ($2,750) கொண்ட நாட்டில், Mittal இன் சேவை நகர்ப்புற, நிதி வசதியுள்ள சிறுபான்மைக் குடும்பங்களையே சென்றடைகிறது.

நிறுவனத்திற்கான யோசனை வீட்டிலிருந்தே வந்தது என Mittal கூறினார். நான்கு வருடங்களுக்கு முன் தந்தை இறந்த பின், தாய் சொந்த ஊரைவிட்டு அவருடன் குடிபெயரவேண்டியிருந்தது. சமூக மனோபாவமும் செலவழிக்கப் பணமும் இருந்தும், எங்கும் செல்லக் குடும்பத்தினரையே சார்ந்திருந்தார்.

"உலகம் மூத்த குடிமக்களை மையத்தூணாக வைத்து வடிவமைக்கப்படவில்லை" என Mittal கூறினார்.

2017 இல் ஒரு அறிக்கை, மூத்தோருக்கு இளம் துணையாளர்களை வழங்கும் குறைந்தது ஐந்து startup நிறுவனங்களைக் கணக்கிட்டது. 2022 இல், மறைந்த Tata Group தலைவர் Ratan Tata, 'Everything Grandkids Do!' என்ற முழக்கம் கொண்ட மும்பை (Mumbai) அடிப்படையிலான startup ஒன்றை முன்னிலைப்படுத்தினார்.

இந்நிறுவனங்களில் பணியாற்றும் துணையாளர்கள், மூத்தோரிடம் பணியைத் தொடங்கும் முன் பொலிஸ் சரிபார்ப்புக்கு உட்படுத்தப்படுகிறார்கள். தனியாகச் செல்வதற்கு முன், பெரும்பாலும் மூத்த ஊழியரொருவருடன் வீட்டுச் சென்று அவரைப் பின்பற்றிப் பயிற்சி (exercise/training) பெறுகிறார்கள்.

பெரும்பாலான துணையாளர்கள் உளவியல் (psychological), சமூகப் பணி அல்லது விருந்தோம்பல் துறையில் பயிற்சி பெற்றவர்கள்.

தென்னிந்திய நகரான ஹைதராபாத்தை (Hyderabad) அடிப்படையாகக் கொண்ட நிறுவனமொன்றில் Vinay Kumar துணையாளராகப் பணியாற்றுகிறார்.

"நாங்கள் வெறும் பணி செய்பவர்கள் அல்ல; வாடிக்கையாளர்களுடன் உறவை வளர்க்கிறோம். அவர்களுக்கு ஆதரவாக இருந்து, நெருங்கியவர்களை நினைக்காமலிருக்கப் பயனுள்ள நேரத்தைச் செலவிடுகிறோம். இருந்தும் நினைப்பார்கள்; ஆனால் நாங்கள் முயற்சிக்கிறோம்" என அவர் கூறினார்.

2023 UNFPA அறிக்கையின்படி, 2046 வாக்கில் வயதான இந்தியர்களின் (Indian) எண்ணிக்கை நாட்டின் சிறுவர் எண்ணிக்கையை மிஞ்சும். இம்மூத்தோரில் பலர் தனிமையானவர்கள்.

2022 இல் இந்தியா (India) 72,000க்கும் மேற்பட்டோரை உள்ளடக்கிய நீள்நிலை முதுமை ஆய்வை நடத்தியது. நடுத்தர வயது மற்றும் மூத்த பெரியோரில் 20.5 சதவீதம் மிதமான தனிமையையும், 13.3 சதவீதம் கடுமையான தனிமையையும் தெரிவித்தனர்.

தனித்து வாழும் 60 வயதுக்கு மேற்பட்டோரில் மூன்றில் ஒரு பங்குக்கும் மேலானோர் (37 சதவீதம்) தனிமை உணர்வதாக அவ்வாய்வு கண்டது.

உலகளவில், உலக சுகாதார அமைப்பு (World Health Organization) 2025 இல் நடத்திய ஆய்வு, ஆறில் ஒருவரை தனிமை பாதிப்பதாகவும், அது ஆண்டொன்றுக்குச் சுமார் 871,000 மரணங்களுடன் தொடர்புடையது என்றும் கண்டது.

2015 இல் நிறுவப்பட்ட பெங்களூரு (Bengaluru) அடிப்படையிலான startup ஒன்றின் தலைமை நிர்வாக அதிகாரி Santosh Abraham, மூத்தோரின் பிள்ளைகள் மருத்துவ அவசரநிலை அல்லது சந்தைச் செயல்கள் குறித்துக் கவலைப்பட்டாலும், பெற்றோருக்கு வேறுவிதமான கவலை இருந்ததாகக் கூறுகிறார்.

"எனக்குத் தனிமையாக உள்ளது, பேச யாருமில்லை. குடும்பத்திற்கும் சமூகத்திற்கும் நான் எத்தனையோ செய்தேன்; அதற்கு அங்கீகாரமே இல்லை" என தனது வாடிக்கையாளரொருவர் கூறியதாக Abraham நினைவுகூர்ந்தார்.

அவருக்கு மிக அடிக்கடி வரும் கோரிக்கை 'யாரும் சொல்லாத' ஒன்று என Abraham கூறினார்.

"ஒரு மூத்தோர் உடல்நிலை சரியில்லை எனக் கூறி அழைப்பார். பராமரிப்பு மேலாளர் சென்று பார்த்தால் எதுவும் இருக்காது; பின்னர் ஒரு மணிநேரம் அமர்ந்து பேசுமாறு கேட்பார். அவர்களுக்கு வெறுமனே துணை வேண்டும்" என்றார்.

Kumar போன்ற துணையாளர்கள் 'அவர்களது வலியைப் (pain) புரிந்துகொள்ளவேண்டும்' என்றார்.

"தனியாக வாழும் மூத்தோரில் பெரும்பாலோர் மிகவும் தனிமையானவர்கள். சீட்டோ உட்வீட்டு விளையாட்டுகளோ ஆட யாராவது வேண்டும். சிலருக்குச் சினிமா, கோயில், பூங்கா அல்லது உள்ளூர் நிகழ்ச்சிகளுக்குச் செல்ல விருப்பம்" என்றார்.

சில மூத்தோர் அந்நியரிடமே எளிதாக மனம் திறக்கிறார்கள் என Abraham கூறினார். "துணையாளரிடம் எந்தச் சுமையும் இருக்காது" என்றார்.

இப்பணி செய்யும் இளைஞர்களுக்கு, பணிக்கும் உறவுக்கும் இடையிலான கோடு விரைவில் மங்கிவிடுகிறது.

Budhiraja தம்பதியரைச் சந்திக்கும் செயல் அலுவலக வேலையைவிடக் கடினம் என Raju கூறுகிறார். "உணர்ச்சிப் பிணைப்பை ஏற்படுத்துவது ஒருபோதும் எளிதல்ல; ஒவ்வொரு முறையும் வேறுபட்டது" என்றார்.

ஹைதராபாத்தில் (Hyderabad) Kumar வும் ஒத்துழைக்கிறார். தங்கள் உடல்நலக் குறைவுகளை, வேறு நகரிலோ வெளிநாட்டிலோ உள்ள பிள்ளைகள் கவலைப்படாதபடி மறைப்பதாக வாடிக்கையாளர்கள் அவரிடம் கூறுவதாகத் தெரிவித்தார்.

ஆங்கிலமோ இந்தியோ (Indian) தெரியாத காரணத்தால் முகத்தில் கதவைச் சாத்திய வாடிக்கையாளரொருவர், பின்னர் Kumar இன் ஓட்டுநர் பயிற்சிக்குப் பணம் செலுத்தி, தன்னை 'கடவுள் பரிசாகக் கிடைத்த மகன்' என மற்றவர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தியதாக அவர் நினைவுகூர்ந்தார். 2023 இல் அம்மனிதர் இறந்தபோது, அவரது மகன், இறுதிச் சடங்குகளைத் தன்னுடன் சேர்ந்து நிறைவேற்றுமாறு Kumar ஐக் கேட்டார்.

12 நாள் திருமண விடுப்பைக் கூட Kumar ஒருமுறை குறைத்தார்; ஒரு வாடிக்கையாளர் தொடர்ந்து அழைத்து வருமாறு கேட்டதே காரணம். "இம்மூத்தோர் உண்மையில் என் சொந்தப் பெற்றோரும் தாத்தா பாட்டிகளும் போல உணர்கிறேன்" என்றார்.

Kumar பணியாற்றும் ஹைதராபாத் (Hyderabad) நிறுவனத்தின் நிறுவனர் Prashanth Reddy, துணையாளர்கள் எல்லைகளைப் புரிந்துகொள்ளவேண்டும் என்றார்.

"துணையாளர்கள் ஆதரவு வழங்குவதற்கே; மருத்துவர்களையோ மனநல நிபுணர்களையோ மாற்றுவதற்கல்ல" என்றார்.

Abraham வும் ஒப்புக்கொண்டார். துணையாளர் விரும்பிகளுக்கு நடத்தும் பயிற்சியில் ஒரு பொன் விதியை வலியுறுத்துவதாகக் கூறினார்: "குறைவாகப் பேசுங்கள்; அதிகமாகக் கேளுங்கள்."

இந்நிறுவனங்களின் சேவையை வாங்கும் மூத்தோரின் பிள்ளைகள், அயலாரிடமோ உறவினரிடமோ உதவி கேட்கும் சங்கடத்தைப் பணம் செலுத்துவது நீக்குகிறது என்கின்றனர்.

"ஒரு சேவைக்குப் பணம் செலுத்தும்போது, யாரிடமோ உதவி கேட்பதுபோல உணரவேண்டியதில்லை" என, ஐந்து வருடங்களாகத் தனது வயதான தாயாருக்காகத் துணையாளரை நியமித்துவரும் அமெரிக்க (America) மென்பொருள் (software) நிபுணர் Vinnay K கூறினார்.

புது தில்லி அருகே Jindal Institute of Behavioural Sciences இன் உதவிப் பேராசிரியர் Shilpa Bandyopadhyay, துணையாளரை நியமிப்பது 'தானாகவே குடும்பங்கள் தோல்வியடைந்ததன் ஆதாரமாக விளக்கப்படக்கூடாது' என்றார்.

தொழில்முறை மூத்தோர் பராமரிப்பின் வளர்ந்துவரும் தேவை, இந்தியா (India) போன்ற குடும்ப மையச் சமூகம் பற்றிய கடினமான கேள்விகளை எழுப்புகிறது என்றார்.

"துணைவேண்டும் என்பதை நம் மூத்த குடும்ப உறுப்பினர்களின் நியாயமான, தொடர்ச்சியான தேவையாக அங்கீகரிக்கிறோமா, அல்லது மூத்தோர் பராமரிப்பை உணவு, தங்குமிடம், சுகாதாரம், உடல் (body) உதவி என மட்டுமே பார்க்கிறோமா?" என அவர் கேட்டார்.

குடும்பங்கள், சமூக வலையமைப்புகள் (network), அணுகக்கூடிய பொது இடங்கள், மலிவான தொழில்முறைச் சேவைகள் ஆகியவற்றை ஒன்றிணைக்கும் 'முதுமையின் சமநிலையான (balance) சூழலமைப்பு' ஒன்றை அவர் வாதிட்டார்; பாரம்பரிய குடும்ப அமைப்புகளைக் கற்பனையாக்குவதுமில்லை, புதிய அமைப்புகளை நிராகரிப்பதுமில்லை.

"இறுதியில், கேள்வி ஒரு மூத்தோருடன் யார் வாழ்கிறார்கள் என்பதல்ல; அம்மூத்தோர் தாம் பார்க்கப்படுகிறோம், கேட்கப்படுகிறோம், பாதுகாப்பாக இருக்கிறோம், மதிக்கப்படுகிறோம், அர்த்தமுள்ள முறையில் இணைக்கப்பட்டிருக்கிறோம் என உணர்கிறாரா என்பதே" என்றார்.

குர்கிராமில், Raju நாளை வேலைக்கு வராவிட்டால் எப்படி உணர்வீர்கள் என Budhiraja இடம் கேட்கப்பட்டது.

"ஏன் வரமுடியவில்லை என அறிந்து, அவர் வருவதை நான் உறுதி செய்வேன். அவர் எனக்குத் தேவை. வயது முதிரும்போது தேவைகளும் அதிகம்" என்றார்.